امام خود در يكى از مناسبتها ، از علتّى كه مردم كوفه را از همراهى با وى بازداشته بود ، سخن گفت و فرمود : « شما در مسير خود به صفيّن بوديد در حالى كه دينتان در برابر دنيايتان قرار داشت . امروز نيز اين گونه‌ايد و دنيايتان در برابر دينتان قرار گرفته است . شما ميان دو دسته مقتول قرار گرفته‌ايد . يكى مقتولى در صفيّن كه بر آن مىگرييد و ديگرى مقتولى در نهروان كه كينه او را مىجوييد ، امّا باقى پس سر افكنده‌اند و اما كسى كه گريان است انتقام جوينده است » . به‌رغم تمام اين ناهمواريها ، ياوران حقّ عزم خودرا بر شركت‌در جهاد استوار ساختند بدين اميد كه از اين ميدان پيروز و سر بلند به در آيند . نيرنگهاى معاويه كار خود را كرد . وى گروه اندكى از آزمندان را به اطاعت خود درآورده بود و نقشه‌هاى خود را به دست آنان عملى مىكرد . اينان شايعات گوناگون و بسيارى دربارهء نيروى سپاه شام و كم شمارى و ضعف سپاه كوفه براى رويارويى با آنان در ميان مردم مىپراكندند . همچنين درهم و دينارهاى معاويه نيز نقش پليد و پست خود را به خوبى ايفا كرد . فرماندهان سپاه امام حسن عليه السلام را ، كه وى به آنان اعتماد داشت ، مىبينيم كه در برابر نيروى تبليغاتى و مكارانهء معاويه خود را مىبازند و سست مىشوند . على رغم آنكه رهبرى سپاه امام رهبرى حكيمانه و تحت لواى عبيداللَّه بن عبّاس بود ، امّا با وجود اين ، اين سپاه ، خود قربانى نيرنگ معاويه شد و فرماندهء آن به وسيله معاويه در بند فريب افتاد . داستان از اين قرار بود كه : امام عليه السلام ، پسر عموى خويش را براى ملاقات با معاويه مأموريت داد